Korku

Kendini bildi bileli buralarda bu kızgın güneşin altında, bu sarı kumların üstüneydi başka bir yer görmemişti, başka bir yer diye bir şey olduğunu düşünmemişti bile, onun dünyası burası, onun kuralları bu dünyanın kurallarıydı.

Ve bu kurallar basitti.

Av ya da avlan. Öl ya da öldür. Yaşa ya da öl. Başka bir kural da yoktu.

Yaşatmak, sevmek, paylaşmak yoktu.

Sadece sarı kumlar, kızgın güneş ve hayatta kalmak vardı, zaten ötesine de gerek yoktu

Ve oyun bu olunca, bu kadarlık olunca, o bu oyunun kralıydı.

Akrepten başka kim olacaktı ki çölün kıralı.

Kapkara, irice bir akrepti o.

Güneş, güneş doğru açıyla vurduğunda parıl parıl parlayan, simsiyah, pürüzsüz sert bir kabuk.

Ona sorarsanız akrep der miydi kendine meçhul? O neyse oydu, hep öyle ola gelmişti, öncesi, sonrası yoktu, sadece kumlar vardı, kumlar hep oradaydı…

Kumların oyunu hayatta kalmaktı ve kumlar onu tam da bu oyuna göre donatmıştı.

Önce kabuk, o içerisine hiçbir şey işlemeyen, zırh gibi sert kabuk.

Sonra bacakları, gerektiğinde hızlıca yaklaşmasına ya da uzaklaşmasına izin veren, her türlü kemirgen ve sürüngeni yaya bırakan bacakları.

Ya kıskaçları? O dev gibi tuttuğunu koparan, kopardığını bırakmayan kıskaçları.

Sonunda da en ölümcülü, boğum boğum kuyruğunun arkasında tüm azametiyle göye yükselen iğnesi, iğnenin içindeki zehir dolu kesesi.

O kese ki, kumların efendisi yapmıştı onu sokar sokmaz soktuğunun iliklerine işleyen, karışındakini önce felç eden o zehir ve o zehrin ılık ılık aktığı kurbanın gözlerdeki korku.

İşte bunlardı onu o kavurucu çöl kumlarında kasıla kasıla dolaştıran. Mükemmel dişlilerden oluşan mükemmel bir makine olmanın verdiği güç…

Güneşin altında bunları bilerek ilerliyordu ki, birden garip bir şey oldu, birden çok sıcak oldu, sanki güneş tepeden üzerine doğru yaklaşmıştı...

Önce anlam veremedi, sonra onları gördü, cayır cayır yanan, yanmakla kalmayıp etrafını saran alevleri.

Birden duraksadı, etrafına baktı her yerde alev vardı, ona göre dev gibi olan, yukarıya, çok yukarıya uzanan kızgın kavurucu alevler,

Ama o alışkındı sıcağa, donanımlıydı da bugüne kadar hiçbir kavgadan kaçmamıştı hiçbir rakibine geri adım atmamış, hiç kolay lokma olmamıştı. Önündeki alevlere de olmayacaktı.

Kuyruğunu tüm haşmetiyle yukarı kaldırdı, kısaçlarını kıstı ve alevlerin içine doğru kendini attı ama yaklaşmasıyla, sıcağın tokadını her yerinde hissetmesi bir oldu, alevlerin sıcağı onun alışık olduğundan bile fazlaydı. Mecbur geri adım attı.

Ama her geri adımda kararlılığı daha da arttı ne yapacak edecek o alevleri aşacaktı, sol taraftan denedi olmadı, sağ taraftan denedi olmadı, önden denedi olmadı arkadan denedi olmadı

Kumu kazmaya çalıştı ama alevlerin altındaki kum da çok sıcaktı, ne yaptıysa o çemberin içinden çıkamadı.

O zaman içinden içgüdülerinden gelen kadim bir ses ona ne yapması gerektiğini fısıldadı.

Onun için, o mükemmel organizma için yenilmek söz konusu olamazdı.

Nedenini bilmiyordu ama, onun için yok olmak, yenik olmaktan çok daha doğru, çok daha anlamlı geliyor, içinden bir ses ne duruyorsun yapman gerekeni yap diyordu.

Yapılacak şey belli olmuştu o heybetli kuyruğunu son bir kez kaldıracak, o gurur duyduğu iğnesini ve zehrini bu kez kendine saplayacaktı. Sonra da ona yakışır şekilde hayatı son bulacaktı.

Ama bir şey oldu, yapamadı. Kuyruğunu kaldırmaya çalıştı, kuyruğu bir türlü yükselmiyor, vücuduna yetişemiyordu, sanki kuyruk onun kontrolünden çıkmış, donakalmıştı, kendini ne kadar zorladıysa zorlasın olmadı…

Neden olmadığını sonradan, yavaş yavaş anladı, daha doğrusu hatırladı.

O hiçbir zaman akrep olmamıştı, kıskaçlarının olması gereken yerde ince bacaklar görüyordu, kuyruğunun olması gereken yerde de akrep bacaklarının olması gereken yerde de hep ince bacaklar görüyordu.

İncecik örümcek bacakları.

İşte o an ne olduğunu hatırladı, bir örümcekti o.

Kavurucu çölde bir başına, çelimsiz bacaklı bir örümcek.

Belli bir özelliği, korku salan bir durumu yoktu, hiçbir zaman da olmamıştı.

Ne ara akrep olduğunu düşünmeye başladı, ne ara örümcekliğinden kaçtı hatırlamıyordu ama içten içe örümcek olduğunu duyumsadı.

Akrebin kuyruğunun gölgesi altında örümcek kayboluyor, o çelimsiz bacaklar, o yapış yapış sıvılar kayboluyordu. Akrebin gölgesi ölümü ondan uzak tutuyordu.

Terrayumun başında mesaisine devam eden bilim insanları tehdit altındaki akrep davranışlarını gözlemliyordu.

Bazı akreplilerin akreplilerini yapıp alev çemberinde kendilerini soktukları gözlemlenirken, bazılarının ise önce hareketsiz kalıp, sonra top gibi büzüşerek yavaş yavaş kavrulduğu, gözlem defterine not alındı.