eve

sersemliği alıp, uzaklara götürmek isteyen bir rüzgar çıktı akşam. Düşünecek başka bir şey yokmuş gibi, şimdi bütün kefalleri aptal etmiştir bu diye geçirdim içimden; gerçekten aptallar da bu suy yüzüne mi çıkıyor ilk rüzgarla, yoksa ölümcül oyunları mı seviyorlar balıkçılarla, rüzgarı milad belleyip?

Bir kıçı kırık rüzgar bile değiştirebiliyor tüm kentin şivesini, balkonların sesini, saçlarımızın şeklini, “aşığa giden yolu uzat” diyor sokaklar, “aşk a giden yolu kısaltmak istersen”. ben ancak, eve giden yolu uzatabiliyorum, aslında yol hep aynı da ayaklarımı kısaltıyorum.

Aynaya ne kadar sık bakarsan kendini o kadar az tanırsın, yola ne kadar sık bakarsan o kadar az yol alırsın..